web analytics

Advies clown: laat mensen lachen, met respect

Van een oude clown hoorde ik ’t verhaal over de zoon van de kaartjesknipper in ’t circus. Op de vereiste leeftijd volgde deze jongen, genaamd Rotciv, zijn vader op volgens de traditie binnen de circusfamilie en zijn ongeschreven wetten. In alle voorgaande jaren had de jongen regelmatig gehoord hoe blij men was met de grote zorgvuldigheid van zijn vader bij ‘t controleerwerk, waardoor er nog nooit ’n bezoeker zonder betalen was binnen gekomen. Bang om de naam van zijn circusfamilie te beschadigen, gaat hij dan ook hard aan ’t werk. En vriendelijk laat hij ieder knipje vergezeld gaan van uitspraken als “Fijn dat u er bent.” “Heel veel plezier vanavond”. Maar al snel voelde hij de behoefte om de goede naam van z’n familie in hogere mate veilig te stellen en tegelijk ’t publiek meer van dienst te zijn: ook al was er eerder nooit iets mis gegaan, hij was ervan overtuigd dat er ’n manier was om te voorkomen dat dat ook maar ooit zou kunnen gebeuren. Maar iedereen persoonlijk begeleiden naar boven, de tribune op, kon natuurlijk niet: dat zou veel teveel tijd kosten!
Vanaf die dag zag de clown de jongen dagelijks tussen de voorstellingen door met ’n ernstig gezicht, al piekerend, rondjes in de arena lopen; of over de tribunes; en dan weer buiten om de hele circustent heen.
Op zekere dag zag hij hoe de jongen, met de kniptang in de hand, ’n bezoeker de arena binnen leidde en hem meevoerde over ’t pad tussen tribunes en arena, blijkbaar naar ’t vak dat ‘t kaartje aangaf. Hij zag hoe de jongen van onder af naar boven wees, ongetwijfeld naar de plek die ’t kaartje aangaf. Daarna zag hij hem teruggaan naar de ingang en dan steeds weer terugkomen met een of meer bezoekers.
Met z’n grote flapvoeten waggelde de clown richting Rotciv en vroeg wat hij deed. “Begrijp je dat dan niet?” vroeg de jongen, “Ik zorg dat de mensen niet hoeven te zoeken. Niemand van hen weet immers zo goed de weg als ik?!” De clown moest toegeven dat men ‘t zo te zien wel prettig vond. “Maar de mensen bij de ingang moeten dan toch steeds langer wachten … en dan begint de voorstelling toch niet op tijd … en … ik zie je ook telkens weer in je ogen wrijven … waarom?” “O ja, m’n ogen, ja, die doen wel pijn iedere keer als ik zo omhoog kijk naar de tribune. Dan kijk ik bijna recht in de schijnwerpers die van bovenaf over de tribune heen schuin naar beneden de arena in schijnen. En ja, eerlijk gezegd, dat wordt steeds erger, al die tientallen keren achter elkaar elke av…” De clown viel hem in de rede: “Maar waarom doe je dan niet zo als ik? “Als jij?” vroeg Rotciv verbaasd. “Ja, vriendelijk ben je natuurlijk al tegen de mensen, dat weet iedereen, maar maak ook grapjes bij ’t controleren! Laat de mensen lachen!” “Grapjes?! Lachen?! Maar…” “Natuurlijk! Als je de mensen vrolijk stemt, worden ze echt niet boos als ze daarna hun plekje niet zonder problemen vinden!” De jongen stamelde echter: “Maar dat kan toch niet? Ik ben toch geen clown?! Kaartjes knippen is toch serieus werk?!” “En daarom kun je er geen grapjes bij maken? Denk je dan ook dat ik m’n werk niet serieus doe soms? Nou, mij laat je nu wel bijna lachen….” Terwijl hij de clown verbaasd aan bleef kijken, schoot Rotciv van alles door ‘t hoofd: “Tja, in ’t verleden hadden mensen toch ook altijd hun plaats op eigen houtje gevonden … en eigenlijk zou hijzelf ’t ook veel gezelliger vinden om …” “Maar … hoe zal de familie reageren als ze ’t horen? En … zal ’t publiek niet denken dat ik hen voor de gek hou?” “Zolang jij maar avond aan avond bij de ingang, tijdens ’t knippen van de kaartjes alle bezoekers blijft laten merken dat je blij bent met hun bezoek, kun je hen verder ook tegemoetkomend op humoristische wijze duidelijk maken dat ze altijd bij jou terug kunnen komen als ze moeite hebben hun plek te vinden en dat jij hen dan persoonlijk zult begeleiden. Maar zorg vooral dat je hen altijd met respect behandelt!”

Be Sociable, Share!

0 reacties ↓

Nog geen reacties... Begin jij nu?

Reageer