web analytics

Van Esther voor Joost W.

Grote delen van zijn land waren reeds opgeslokt door ‘het Niets’? en de
keizerin was door de komst van deze gevaarlijke vijand plotseling ziek
geworden. Er was maar één iemand die haar kon redden. en dat was hij,
Atreyu.

Hij was uitverkoren om naar iets te zoeken wat ‘het Niets’? zou vernietigen en de keizerin zou genezen.
Zonder te weten waar hij naar zocht, begon hij aan zijn missie.

Atreyu
had inmiddels bijna een week gereisd zonder iets te vinden. De Zilveren
bergen doorzocht, de woestijn van de Gouden Glimlach en de Kristallen
torens, maar zonder succes.
Hij wist dat er nog maar één kans was. Hij moest naar het Zuidelijk Orakel.
Het Orakel wist immers het antwoord op àlle vragen.

De
weg naar het Orakel was nog lang, héél erg lang en niet ongevaarlijk.
Die gedachte maakte hem somber en heel even flitste door zijn hoofd ‘ik
kan het niet’?. Maar zijn volk rekende op hem, van opgeven kon geen
sprake zijn.

Hij sloot zijn ogen en dacht aan lang geleden. Het
was tijdens de jacht op de purperen bizon. De bizon was hem al zo vaak
te slim af geweest. Maar hij wist dat hij de kracht had om niet op te
geven en zei tegen zichzelf ‘geef nooit op en geluk zal je vinden’?.
Uiteindelijk
was het hem ook gelukt de bizon te overmeesteren, al had het hem een
lelijk litteken boven zijn linkeroog opgeleverd. Maar dit litteken was
voor hem een symbool geworden. Een symbool van doorzettingsvermogen en
trots.

Hij voelde hoe zijn vinger het litteken raakte. Op dat
moment maakte een geweldig gevoel zich van hem meester. Een warme
tinteling dat zijn hele lichaam vulde.
Atreyu rechtte zijn schouders, hief zijn hoofd, ademde de frisse lucht in en opende zijn ogen.
Hij vervolgde zijn weg naar het Zuidelijk Orakel, wetend dat hij zijn volk èn de keizerin zou redden.

Be Sociable, Share!

0 reacties ↓

Nog geen reacties... Begin jij nu?

Reageer