web analytics

Entries from juni 2007 ↓

Beste R., Je hebt gezegd dat je een bepaald probleem

Beste R., Je hebt gezegd dat je een bepaald probleem hebt dat je op wilt lossen. En omdat het diep van binnenuit komt weet ik zeker, dat daar ook de oplossing zit. Ik ken een bergbeklimmer en nadat hij ervaring opgedaan had in de Pyreneeën, wilde hij dolgraag de Mount Everest beklimmen.
Zoals jij weet is dat echt een andere categorie en komen daar andere zaken bij kijken. In zijn voorbereiding heeft hij alle hulpmiddelen aangeboord, zowel met lezen, als trainen, en alle andere denkbare voorbereidingen. Hij deed zijn uiterste best om dat gevoel van ruimte te ervaren, die schone lucht in te ademen en in die zuiverheid te zijn. De echte start kwam echter nooit van de grond. Vroeger hebben ze altijd gezegd dat hij nergens voor deugde en hij zat gevangen in zijn eigen verhaal met alle beperkingen. Tot op een dag hij persé de situatie wilde veranderen. Hij ging het innerlijke dialoog aan met zichzelf tijdens een heerlijke ontspannen wandeling en maakte een beeld van zijn huidige situatie. Kort daarna bedacht hij hoe het er op de top van Mount Everest uit zou zien, welke kleurschakeringen hij kon onderscheiden, welke lucht hij zou inademen en hoeveel ruimte hij kon ervaren. Hij stond daar echt te genieten. Zo hoort het te zijn. In één beweging verving hij het oude beeld voor zijn nieuw gecreëerde plaatje. Ssssssssssssssttttttttt en de nieuwe situatie stond op zijn netvlies. Spoedig daarna diende de oplossing zich aan. Hij voelde zich al snel energieker worden, met zin in het leven, het gaf hem enorm veel ruimte en vooral positieve kracht. Zijn zelfvertrouwen groeide met de dag en diezelfde maand is hij begonnen met het beklimmen van de Mount Everest, waar hij de vlag op de top heeft gezet! R., creëer voor jezelf ook dat bekende Juich-gevoel, want je mag er gewoon zijn! Laat die laatste restjes overbodige ballast los. Je weet dat je het kan. Met jouw ervaring, kwaliteiten en doorzettingsvermogen kan je erop vertrouwen dat je genoeg weet om succesvol te zijn als coach!

Ik moet nog zo veel doen

Een meer. Zwanen. Herten drinken aan de oever. De eerste vogels fluiten. De zon komt langzaam op.
Draaiende wielen. Een koets raast door het landschap, en rijd in hoge snelheid langs het water.
In de koets zit een vrouw. En op de bok haar sterkste deel: de controleur. Deze grijnst, hij heeft immers alle teugels van de opgewonden paarden in zijn handen. Hij heeft het prima naar zijn zin. Alles gaat zoals hij wil. Hij kijkt om, naar beneden in de cabine, ziet haar piekerende gezicht en gooit zijn hoofd in zijn nek. Zijn lange, vette haren wapperen. En hij schatert. Een lange, enge lach.

De andere delen van de vrouw, die bij haar in de cabine zitten, krimpen ineen. Ze verlangen naar de bok, naar de plek van de controleur, naar de teugels van de paarden: Genieter, die zo van de natuur houdt en niet naar buiten durft te kijken, zou zo graag even willen stoppen om uit te stappen; en de voorzichtige, die bang is dat de koets verongelukken zal, zou zo graag een beetje rustiger willen gaan rijden. En het kleine meisje, dat zich vastklampt aan de vrouw, maar zij duwt het kind van zich af. ‘Laat me met rust’?, sist ze naar het kind. ‘Ik moet nog zo veel doen. En ik moet op tijd komen. Anders is alles tevergeefs geweest.’?
De voorzichtige gooit het raampje van de cabine open en schreeuwt: ‘Controleur, rij asjeblieft voorzichtig..’? Het andere raampje zwaait ook open, het kleine meisje buigt naar voren en roept: ‘Ik ben zo bang..’?
De controleur kijkt met een ruk om naar de cabine en schreeuwt: ‘Hou je bek!… Zo komen we nooit op tijd!….’? Waarna de angstige en het kleine meisje zich met een smekende blik naar de vrouw wenden en zeggen: Wat moeten we doen?…’?
De vrouw schrikt van de reactie van haar andere delen. Ze grijpt haar hoofd vast en kijkt ontzet naar buiten. ‘Controleur!…’? schreeuwt ze door het raam, ‘stoppen!…’?
Met een hoop kabaal en gehinnik komt de koets tot stilstand. De controleur ploft naast de koets in het zand en rukt het portier open. ‘Zo kom je er nooit, hoor meid!…’? schreeuwt hij naar binnen. En terwijl hij op de bank kruipt, naast het kleine meisje, stoot hij de vrouw aan en vraagt verontwaardigt: ‘Wat gaat er gebeuren?…’?
De vrouw kijkt hem boos aan, kijkt daarna naar de andere delen en zegt beslist: Ik ga met jullie praten. Eerst met mijn andere delen, en dan met jou, controleur. En ik weet al een ding zeker: Ik laat jou in ieder geval niet meer alleen op de bok zitten, met alle teugels in jouw handen. Dat is afgelopen! Begrijp je dat, controleur?…
Deze wendt zijn hoofd af en kijkt boos naar buiten. De andere delen echter kijken haar verrukt aan en kruipen tegen haar warme lijf, en een lieve glimlach verschijnt op haar gezicht…

Hallo NLP wereld!

Dit is het blog vol NLP Hypnoses, Metaforen en Cases van NLP studenten ooit. Ze hebben allemaal hun NLP Practitioner of NLP Master Practitioner certificaat bij RaVisie gehaald. Namen zijn allemaal, echt allemaal geanonimiseerd, dus als je denkt dat je je buurman tegenkomt… kan, maar kijk eens om je heen ….

Froukje, het vrouwtje van Terschelling

Afgelopen weekend ben ik op Terschelling geweest. Heerlijk, die rust, die ruimte, die zeewind! Er waren nog weinig toeristen op het eiland en tijdens één van mijn wandelingen ontmoette ik een vrouw die ik nooit meer zal vergeten. Ik mocht haar Froukje noemen, ik schat dat ze zo’n jaar of 60 was. Prachtig verweerd hoofd met een wilde bos haar. Een oude jas had ze aan met diepe zakken. Daar stopte ze alles in wat ze mee kon nemen dat voor haar waardevol was. Ze had een voorliefde voor mooi gevormde steentjes en grillige takjes. We raakten in gesprek en ik raakte geboeid door haar levensverhaal. Al wandelend nam ze me mee naar haar huuske en ze liet me binnen in haar atelier. Ze had zich niet voorgesteld als kunstenaar en ik was verrast door de prachtige voorwerpen die er stonden. De kleine steentjes in haar zak zag ik hier uitvergroot en in prachtige kleuren op een standaard staan.
Froukje zag mijn verbazing en vroeg me plaats te nemen in een lekker stoel in de hoek van haar atelier. Ze ging bij me zitten en vertelde het volgende verhaal:

‘˜Zo’n vijf jaar geleden heb ik dit huisje gekocht. Ik kwam hier omdat ik de drang in me voelde om iets te creëren. Ik wilde iets met klei en met verf. Allerlei ideeën zaten er in m’n hoofd en dit huis had de mogelijkheid om er een atelier in te richten. Toch ben ik nog niet zo lang actief als kunstenaar:
Omdat ik alleen ben heb ik de hulp van buren en vrienden ingeroepen om me te helpen bij dit huis Al snel werd mijn huis een sfeervol plekje, waar iedereen zich thuis voelt. Ik kreeg hulp bij het opknappen van de keuken, de tuinman uit het dorp was helemaal weg van mijn verwilderde tuin en hij vond het leuk om voor mij een terrasje aan te leggen. Een kennis van de tuinman was heel handig met ijzerwaar en hij heeft gezorgd voor een zelfgemaakte vuurkorf. Affijn, zo ging het maar door en het ging bij de dagelijkse gang van zaken horen dat er steeds mensen over de vloer waren. Heel gezellig, veel verhalen en ik had altijd wel een luisterend oor. Het gaf me een warm gevoel dat ik zoveel lieve mensen om me heen had. Zonder mijn vrienden zou ik niet meer kunnen bestaan.

Tegelijkertijd begon de onrust toe te nemen. Ik had zo’n mooi atelier en ik had zoveel heerlijke klei. Ik wilde eigenlijk gewoon urenlang met die klei in m’n vingers zitten. Steeds vaker ging ik naar m’n atelier, ik had zoveel plannen in m’n hoofd! Maar als ik wat zat te mijmeren en te boetseren liet ik me telkens terugroepen door de telefoon, de bel of door een stem die ‘˜volluk’ riep en achterom door de keuken binnen was gekomen. Iedereen was lief en begripvol voor me en nieuwsgierig naar wat ik wilde maken. Maar bij mij bleef de onrust!

Er moest iets veranderen, dat was me wel duidelijk, maar wat? Ik vond dat mijn vrienden beter moesten aanvoelen dat ik meer tijd voor mezelf nodig had. Op een avond heb ik een stel vrienden uitgenodigd en heb verteld wat me dwarszat. ‘Joh, natuurlijk snappen we dat, nee, natuurlijk heb je meer tijd voor jezelf nodig.. ‘ Iedereen had alle begrip. En de week daarna was het ook betrekkelijk rustig. Maar al vrij snel begon iedereen weer langs te komen, even een praatje, even een vraagje, het duurt maar 5 minuten..En ik vond het zo moeilijk om ze weg te sturen…Bang om hun vriendschap te verliezen.

Het was vorig jaar november, ik zat heerlijk met de klei in m’n vingers en ik was bezig deze uitvergrote steen te maken. Helemaal in trance was ik bezig met mijn werk, toen er werd aangebeld. Ik schrok enorm, eerst van de bel en toen SSSSSSSSCHHH van de stoppen die doorsloegen. In het hele huis werd het donker, behalve in m’n atelier. Daar had ik 2 van de kleurige plasma lampen staan, aangesloten op een andere groep. Het gaf een veilig en rustgevend licht. Ik heb het hele huis donker gelaten en ben tot ’s avonds laat in m’n atelier gebleven. Net zolang tot deze vorm precies zo was als ik hem wilde hebben.
Vanaf die dag heb ik altijd eerst de stoppen van het huis omgedraaid voordat ik naar m’n atelier ging. Nu heb ik echt mijn plek gevonden en er komen schitterende dingen uit m’n vingers. Ik voel me rustig en zelfbewust. Mijn vrienden weten ondertussen: Als het huis donker is en er alleen licht is in m’n atelier dan laat ik me niet storen. Niet mijn vrienden moesten veranderen, nee, ik was het die duidelijk moest gaan staan voor wat ze wil. En deze prachtige rode steen met z’n gedraaide vorm staat symbool voor de kracht in mijzelf !’?
Ademloos heb ik naar het verhaal van Froukje geluisterd en ik dacht bij mezelf, wie horen wil die hore…

Janine Oonk-Heezen, Rispetto

Frederik

Frederik is een grote eter.
Echt een veelvraat.
Hij knabbelt aan de groene blaadjes, elke dag opnieuw. Het is zijn uitdaging om zo veel mogelijk te eten.
Hij kan het ook goed en daar is hij trots op.
Dan op een dag gebeurt er wat hij nooit had gedacht: hij wordt er misselijk van. Met een beetje schaamte moet hij toegeven dat hij er helemaal de buik van vol heeft! En dat nog wel voor een rups! Steeds maar dat eten, steeds maar die blaadjes. Bah. Is dit nou alles? Dit is niet wat hij nog langer wil.
Het onrustige gevoel wordt steeds duidelijker. Hij weet het opeens heel zeker: hij wil niet langer een eet-rups zijn, nee, hij wil vrij zijn.’Frederik, de vrije- rups’ dat voelt goed! Als vrije rups wil hij zijn liefde en energie doorgeven aan een ieder die het nodig heeft. Dát is zijn droom!

Hij krijgt wat vage visioenen over gefladder en bloemen en mooie kleuren en daardoor begint het te stromen in zijn kleine rupsenlijf, hij voelt zich blij en zelfbewust en vol vertrouwen . Frederik neemt een ferm besluit. De groene blaadjes (die hem ondertussen de strot uit komen) zal hij achter zich laten en hij zal helemaal naar boven klimmen tot hij heel hoog in de boom zit. Daar heb je vast een fantastisch uitzicht! Daar zal hij helemaal tot zijn recht komen als vrije rups!
Frederik weet dat het een pittig tochtje gaat worden, hij heeft nu eenmaal geen ijzersterke conditie, maar dat mag de pret niet drukken.
Hij laat z’n vachtje groeien (dat past beter bij z’n nieuwe image) en vol goede moed begint hij aan de weg naar boven.
Oei, wat valt dat tegen. Het is veel verder dan hij had gedacht! Bovendien komt hij priktakken tegen en vogels die op hem loeren en hij heeft veel pauzes nodig om weer op adem te komen. Soms bekruipt hem zelfs het idee om zich maar weer om te keren, maar hij kan niet meer terug, hij weet de weg niet meer naar zijn oude tak en bovendien zitten er vast al nieuwe rupsen op zijn blaadjes.
Eindelijk bereikt hij de top van de boom! Hé, hé, nu kan zijn nieuwe leven beginnen.
Het uitzicht is inderdaad best mooi, maar zo hoog in de boom waait het wel erg hard. Frederik wordt een beetje angstig. Straks waait hij nog uit de boom! En wat is het hier eigenlijk kaal! Helemaal niet gezellig of zo. Net of de bovenste takken bijna geen blaadjes hebben. Stiekem verlangt Frederik een beetje naar vroeger.
‘˜Wat ben ik toch een mislukte ‘˜vrije-rups’, In plaats van me vrij te voelen, voel ik me teleurgesteld en angstig en vooral moe. Al m’n voeten doen zeer, m’n vacht is vies en dof, m’n buik voelt nog steeds wat misselijk en ik kan helemaal niet genieten van het mooie uitzicht.’
Frederik de rups zoekt een holletje in de stam en zucht eens héél diep.
De volgende ochtend, als hij wakker wordt, merkt hij dat er iets aan het veranderen is. Help, wat nu weer! Hij kan zich haast niet bewegen. Hij doet vreselijk zijn best om zich vrij te voelen, maar hij krijgt het steeds benauwder. Het enige dat hij nu nog kan doen is rustig blijven zitten en niet meer z’n best doen, voor niks meer. Frederik voelt zich opeens zo moe dat hij wel dagen achter elkaar zou kunnen slapen, maar ja, dat kán toch niet! Dan komt er niets terecht van al zijn mooie plannen. Hoe kan hij dan ooit een goede ‘˜vrije-rups’ worden? Hij moet nog zoveel beslissingen nemen, er moet nog zoveel werk verzet worden. Frederik wil alles goed voor elkaar hebben voordat hij zijn nieuwe naambordje op kan hangen. De paniek kruipt hem naar de keel.
.Dan wordt het helemaal donker om hem heen. Hij probeert eerst nog uit zijn coconnetje te komen, maar uiteindelijk merkt Frederik hoe heerlijk het is dat hij even helemaal niks hoeft en niks kan en niks moet. En hij slaapt en hij slaapt en hij slaapt. Het maakt hem niet meer uit hoe lang. Als het tijd is om wakker te worden zal hij het vanzelf wel merken. Hij ontspant zich volkomen.
.En dan, terwijl hij nog wat nadoezelt ontpopt Frederik zich en rekt zich voorzichtig een beetje uit. Hij geniet van de warme zonnestralen en van het uitzicht en laat z’n vleugels drogen in de wind. Vol verbazing kijkt hij naar zichzelf.’dat ik dít al die tijd in me had, dat heb ik nooit geweten. Die prachtige kleuren, die mooie vleugels’ Zonder er verder over na te denken laat Frederik zich optillen door de wind en fladdert wat rond de boom. ‘˜Dit is wat ik bedoelde, nou klopt het helemaal’ zegt hij voldaan tegen zichzelf. Ik ga morgen mijn nieuwe naambordje maken: ‘Frederik, de vrije-vlinder’ maar eerst ga ik genieten van alle geuren en kleuren!

Het doolhof uit de speeltuin beneden heeft van boven een prachtig patroon en hij ontdekt zelfs verschillende uitgangen, maar op een andere plek en een andere manier dan hij vroeger dacht. Hij schiet er gewoon van in de lach. ‘Tsjonge, wat kijk ik er opeens anders tegenaan!’?
Frederik komt ook allemaal andere vlinders tegen, ieder met z’n eigen vorm en kleur.
Hij geniet ervan en voelt zich vrij.
‘˜Frederik, de vrije-vlinder’ ontspant zich en ontvouwt zich.
Zijn liefde, energie en zelfvertrouwen geeft hij door aan alle dieren die het nodig hebben, precies zoals hij dat altijd al heeft willen doen.

Janine Oonk-Heezen, Rispetto

Rooie Gerrit

Eigenlijk heet-ie gewoon Gerrit, maar iedereen noemt hem Rooie Gerrit. Niet dat-ie echt rood is, maar in de herfst kan z’n vacht zo prachtig roodbruin glanzen.
Alle dieren in het bos zijn dol op hem. Omdat hij er zo mooi uitziet en zo sierlijk van tak naar tak springt, maar vooral omdat je altijd op hem kunt rekenen als je ergens mee zit. Ja, Gerrit vindt het prettig dat hij zo geliefd is, het streelt zijn kleine eekhoornhartje.
En toch, en toch knaagt er zo’n gevoel van onrust in z’n buikje.

Elk jaar, als de winter zich aankondigt, wil Gerrit zo graag een winternest dat echt helemaal perfect is: Niet te warm en niet te koud, lekker knus en veilig, dicht bij z’n eigen grote wintervoorraad, met een mooi uitzicht en toch goed verborgen. Ja hij stelt hoge eisen aan z’n winterverblijf en het liefst wil hij er ruim de tijd voor nemen om er iets moois van te maken. Maar… elk jaar neemt hij weer genoegen met gewoon een plek die wel voldoende is.

‘˜Dit jaar ga ik het écht anders doen’ neemt Gerrit zich voor.
Mijn doel is toch helder: (missie) Op 1 december wil ik een uitstekend winternest hebben, waar ik me helemaal prettig voel.
‘˜O.K. ouwe rooie,’ sprak hij hardop tegen zichzelf, ‘˜hoe ga je dat aanpakken?
Weet je al waar het is en hoe het er ziet?‘ (omgeving) Ja, hij had sterk het gevoel dat het dicht bij de grote kastanjeboom moest zijn en hij kon zich helemaal voorstellen hoe warm en zacht z’n nestje zou worden.
‘˜Wat ga ik doen om het dit jaar voor elkaar te krijgen?‘(gedrag) Rooie Gerrit besefte dat hij op tijd moest beginnen met zoeken, al veel eerder dan de andere eekhoorntjes, want de meeste waren nogal nonchalant van aard en maakten zich niet druk om het winternest. Op tijd beginnen én elke dag een paar uur! Rooie Gerrit kreeg het inzicht dat hij een strakke planning moest maken en hij nam zich voor vanaf morgen elke ochtend van 8 tot 11 bezig te zijn met z’n doel. ‘˜Volgende vraag rooie rakker’ging hij enthousiast verder:
Wat kan ik al om dat nest te vinden? (vaardigheden) Tja, ik kan zoeken, ik weet precies wat ik fijn vind en wat niet goed voelt, ik ben een ster in eikeltjes verstoppen, ik ben aardig voor andere dieren, ik sta altijd voor ze klaar. ..
Hoewel er niemand in de buurt was kreeg Rooie Gerrit opeens een rooie kleur van schrik. Altijd klaar staan voor een ander én tegelijkertijd een strakke planning hebben, dat kon wel es lekker gaan wringen. Sterker nog, dat was de oorzaak van het feit dat het nog nooit gelukt was!
Vanaf morgen zeg ik tegen iedereen dat ik na 11en weer terug ben, alleen zeer dringende zaken gaan natuurlijk voor. Oei, hoe bepaal ik nou wat echt dringend is? Ik vraag gewoon wat er gebeurt als ze even moeten wachten. Tante Jet, kan best even wachten met haar kletspraatje en ook manke Nelis moet wachten op z’n eikeltjes en Snelle Jelle, tja, ik hoop dat hij nog wel m’n vriendje wil zijn, want we kunnen zo leuk krijgertje doen! Best eng eigenlijk om straks nee te zeggen, dan vinden ze me misschien toch iets minder aardig.
‘˜Wat vind ik eigenlijk zelf belangrijk’ (overtuigingen) vroeg Gerrit zich af. ‘˜Nou, ik vind het belangrijk om een plek te hebben voor mijzelf, en ik vind het fijn om veel vrienden te hebben. ‘˜Wie ben jij dan wel Rooie Gerritje?’ (identiteit)sprak hij nog steeds hardop tegen zichzelf . Ik ben Gerrit, de rooie eekhoorn en ik heb respect voor een ander en ik vind het ook belangrijk dat een ander respect heeft voor mij! Zo, dat heb ik mooi gezegd.
En nou nog eens mijn doel: (missie) Op 1 december heb ik een uitstekend winternest waar ik me helemaal prettig voel. Goh, nou zal ik me eens voorstellen hoe ik me voel op 2 december, als ik heerlijk in m’n holletje zit…Gerrit slaakte een diepe zucht van tevredenheid en wist zeker dat het dit jaar helemaal goed zou komen.
………………………………

En tante Jet, ach, die had algauw iemand anders gevonden om mee te babbelen. Manke Nelis moest even mopperen dat hij op z’n eikeltjes moest wachten, maar bleek met z’n manke pootje toch zelf ook nog best iets te kunnen vinden. En snelle Jelle? Die wachtte gewoon tot Rooie Gerrit tijd had om te spelen. En ze speelden krijgertje, zo snel en zo sierlijk dat ze er allebei dubbel van genoten!

Thema voor Jan:
Belangrijk is: Een plek voor jezelf, tijd voor jezelf, aandacht voor jezelf, voor wat jij werkelijk wilt.
Vanuit deze rust borrelt je creativiteit, je daadkracht, je ontwikkeling omhoog.
Kies bewust voor jezelf en voel je daar prettig bij!

Jan, het ga je goed.

Lieve groet,

Janine Oonk-Heezen, Rispetto

I believe I can fly

Oudejaarsdag, 2010

Het moet zo’n twee jaar geleden geweest zijn, toen ik, reizend van Amsterdam naar Nieuw Zeeland, in contact kwam met een alleraardigste stewardess aan boord van mijn vlucht naar Auckland.
We raakten in gesprek en ik vertelde haar dat ik veelvuldig moest reizen voor mijn werk en vol bewondering de enorme toewijding en het plezier van de cabin crew op mijn vluchten gadesloeg. Zo ook deze keer. Deze stewardess in kwestie, viel op door haar grote servicegerichtheid, deskundigheid die ervan afstraalde, maar iets was er ook dat mij vertelde dat er meer was, wat mij intrigeerde. Toen ik haar daarmee confronteerde tijdens ons gesprek, bleek mijn vermoeden al snel te kloppen.

Zij vertelde me, dat het eigenlijk helemaal niet zo logisch was geweest dat zij dit beroep met veel plezier uitoefende. Op mijn vraag waar dat vandaan kwam, vertelde ze mij dat ze eigenlijk best hoogtevrees had en vroeger al bang was om te vallen. Aan de andere kant was er een stemmetje in haar dat zei; ga erop uit, ontdek, ontmoet, beleef! Op mijn vraag of het dan niet heel erg lastig was om continu op grote hoogten te verblijven, antwoordde ze dat dat inmiddels achter haar lag. Door een goede voorbereiding en te luisteren naar beide stemmetjes in zichzelf, had ze meerdere succesvolle vluchten als passagier gemaakt, met haar partner en hoe toevallig ook, ook naar Nieuw Zeeland. Een land dat haar hart had gestolen. Deze vluchten, perfect uitgevoerd, hadden haar geïnspireerd om het er op te wagen en dit beroepsmatig te gaan doen. Haar van nature aanwezige servicegerichtheid en toewijding als ze ergens voor ging, maakten van haar de perfecte stewardess in de ogen van passagiers en collega’s.

En toch, zo vertelde ze me, was het niet helemaal haar ding. Op mijn vraag wat er dan aan schortte, vertelde ze mij dat ze zich zo in haar werk en haar passagiers kon vastbijten, figuurlijk uiteraard, dat ze niet al te lang geleden ervan schrok hoe weinig ze eigenlijk echt ook naar zichzelf had geluisterd. Altijd stond ze klaar voor de ander, werd hogelijk gewaardeerd, maar was toch niet helemaal happy. En daarnaast, knaagde er iets bij haar toentertijd, zo vertelde ze me, of er wellicht ook wel meer was. Tegelijkertijd, we waren inmiddels vertrouwd met elkaar en praatten honderduit, beklemde haar zoektocht naar dat meer haar op gezette tijden enorm. Ze besefte dat er meerdere keuzes waren die zij zelf kon maken, maar de overdaad daaraan maakte het mistig. Bij dichte mist worden vluchten geannuleerd, vertelde ze mij. Hoe lang bleef de mist dan hangen vroeg ik. Ach weet je, vertelde ze, tot voor iets meer dan twee jaar geleden riep ik de mist misschien wel over mezelf af. He? Vroeg ik. Ja, ik besefte me dat er meerdere zaken mogelijk waren, ik meerdere talenten bezat, maar de onzekerheid over de uitkomst van zo’n stap hield me letterlijk aan de grond. Hoe heb je dat opgelost, vroeg ik steeds geïntrigeerder door deze bijzondere vrouw. Ik heb gewoonweg een besluit genomen. Een besluit? Hoe dan, vroeg ik. Ik heb toentertijd besloten dat ik iemand ben die er toe doet, die zeer veel kwaliteiten bezit, maar die ook veel meer kan gaan verkennen dan ik tot dan toe deed. Maar daar service en kwaliteit bij mij belangrijk zijn, zorgde ik voor een gedegen voorbereiding, testte ik dingen uit, en bezocht ik vaak; ach laten we het de flight simulator noemen. In de flightsimulator kan ik naar beide stemmetjes luisteren en een deal met ze maken, goede voorbereiding om de horizon voorbij te steken. Ik moest lachen om die grappige vergelijking. Dus indien je vooraf goed kunt testen, scenario’s kunt doornemen, verschillende vluchtplannen kunt nabootsen en verkennen, gaat het ineens wel heel goed en steekt de wind op? Ja zij ze inmiddels volmondig, en je weet wat wind bewerkstelligt. Wat dan vroeg ik? Bij wind verdwijnt mist, lachte ze. Ja verdomd, dat is natuurlijk zo.

Dus toen de mist verdwenen was, had ik helder zicht en kon ik los! Wat een kick moet dat gegeven hebben, vroeg ik enthousiast! Nou en of, zei ze. De grootste kick is het nog wel om met je aanvankelijke angsten nu te kunnen spelen. Ooit was ik iemand die bang was om te vallen en zie mij nu. Ik moet me nu verontschuldigen zei ze, ik moet weer aan het werk en mijn collega assisteren. Ja, natuurlijk zei ik, terwijl ik haar bewonderend nakeek op weg tussen haar passagiers door naar voren.

Na een tijdje nagenoten te hebben van dit leuke en inspirerende gesprek, sukkelde ik langzaam in slaap en werd ik pas weer wakker van haar stem die zich via de geluidsinstallatie meldde:

Goodafternoon ladies and gentlemen, here’s your captain speaking from the flightdeck with some detailed information about this flight on our way to Auckland.

Na aankomst in Auckland, het zal tegen 10 uur ’s avonds geweest zijn, ging ik naar mijn hotel vanwaar ik een prachtig uitzicht vanuit mijn kamer had over de stad. Het was een aparte ervaring om aldaar om 12u plaatselijke tijd de jaarwisseling mee te maken. Een prachtig schouwspel van bonte kleuren, en prachtige vuurpijlen kleurde de hemel boven Auckland Nieuw Zeeland. En telkens als er een vuurpijl omhoog schoot, zijn eigen weg kiezend, krachtig, snel en hemelhoogreikend, dacht ik aan haar en haar bijzondere verhaal. Ik denk dat ook zij dit ieder jaar om middernacht, op de grens van het oude en het nieuwe jaar, als overal ter wereld, in elkaar opvolgende tijdzones, de pijlen de lucht in gaan, bij zichzelf zal denken:

I believe I can fly!

JvN

De spiegel

Beer stond voor de spiegel. En terwijl hij in de spiegel keek voelde hij dat er iets aan hem begon te knagen. Het was voor Beer inmiddels een gewoonte geworden om het gevoel van gezelligheid met anderen niet los te kunnen zien van het snoepen van honing. Maar nu hij zo naar zijn spiegelbeeld keek herkende hij zichzelf niet meer. Het was alsof de verpakking niet klopte, alsof een vreemde hem aanstaarde.

Hij miste de frisse energieke uitstraling die bij hem paste. Terwijl hij nadacht wat hij hieraan kon doen zag hij Eekhoorn voor het raam langs schieten. Beer liep naar buiten en vertelde Eekhoorn zijn probleem. Die stelde voor om samen door het bos te lopen.

Terwijl ze zo in gesprek waren voelde Beer zich gesteund door Eekhoorn. Hij begon zich meer en meer te ontspannen, keek om zich heen en zag ineens bramen langs de kant staan. Hij plukte er een paar, rook de zoete geur en proefde vervolgens de frisse smaak. En als in een flits (swish) zag hij de oplossing voor zijn probleem. Hij zou voortaan een paar keer per week een rondwandeling maken door het bos en onderweg bij zijn vrienden langs gaan. En tijdens het lopen kon hij dan ook nog eens van die heerlijke bramen plukken in plaats van van de honing te snoepen. Zo gezegd, zo gedaan. En al na enkele dagen voelde Beer zich fitter en energieker. Iedere keer werd hij enthousiast ontvangen door zijn vrienden en kreeg hij complimenten te horen. En thuis genoot hij intens van de glimlach die hij in de spiegel zag. Ja, hij was weer zichzelf geworden.

TH