web analytics

Entries from mei 2008 ↓

Ze was geen veertje …

Ze wilde zich als een veertje laten meevoeren met de wind. Als een mooi zacht en blakend wit veertje warrelde ze alle kanten op. Zo gaat dat met veertjes. Dit veertje kwam uiteindelijk op een beschutte plek, waar ze kon rusten, maar ook niet meer meegevoerd werd door de wind.

De wind liet haar daar met rust in al zijn wijsheid, speelde af en toe even met haar in de hoedanigheid van een klein en zacht zuchtje. Dan leefde ze even op, maar dwarrelde weer neer op haar eigen plekje.

Zij, als het veertje, was blij met de rust. De wind kon warm en plezierig zijn, maar haar ook meedogenloos meesleuren alle kanten op, of zij nu wilde of niet.

Ze kreeg de tijd om het toegetakelde zachte dons wat er nog ten dele zat, en de andere haartjes, te laten herstellen. Ook de pin, die alles bij elkaar hield en krachtig was, kon zich weer opladen.

Maar na verloop van tijd had ze er wel genoeg van. Ze lag er maar, wachtend op dat kleine briesje, dat haar hopelijk weer zou meenemen. Maar de wind liet haar aan haar lot over. Hij wachtte op haar beweging, op haar eigen inzet, pas dan kon hij haar weer bereiken en alleen dan kon hij ten dienste zijn van haar, wat het enige was wat hij wilde.

Ze werd boos op de wind die haar niet meer meenam, gefrustreerd dat haar sprankelend wit en haar zachtheid anderen niet kon bereiken en beroeren. Of dat haar pin, sterk en krachtig, niets meer kon aanwijzen, prikken of prikkelen.

Ik moet erop uit, dacht het veertje, maar zonder wind kunnen veertjes niets.

Ze werd boos op zichzelf, omdat ze niet bij machte leek zichzelf te verplaatsen, of de aandacht te trekken. Ze werd bang, hoe kan ik nu verder, verdoe ik mijn tijd? Of is dit misschien de bedoeling? Ze voelde drang en onrust. Ze wilde iets van haar bestaan als veertje maken, maar wat? En hoe kon zij dat, nu er niets meer was om haar mee te voeren? Ze werd boos op anderen die haar niet zagen en haar lieten liggen.

Totdat… zij zich realiseerde….. dat zij geen veertje was.

Maar een mens van vlees en bloed, die er voor gekozen had tijdelijk zich te laten meevoeren met het leven. Ingaan op wat er op haar afkwam. Als mogelijkheid om haar eigen koers te vinden in de dingen die ze deed. Dat besluit was op de achtergrond geraakt.

Een nieuwe fase kondigde zich aan, of had ze daartoe zelf besloten? Levensvragen die niet zomaar te beantwoorden zijn. Vroeger, ja, toen meende ze hier duidelijk antwoord op te hebben. Nu wilde ze zich eigenlijk niet meer zo druk maken over of het haar eigen inzet is, of de roep van het Leven.

Alle antwoorden zijn mogelijk, wie kent de waarheid? Overgave….is dat niet meer wijsheid dan antwoorden willen hebben?

Veeleer wilde ze vertrouwen. Vertrouwen dat zoals het leven haar van alles had aangeboden om op in te gaan, zelfs een rust periode, ze nu erop kon vertrouwen dat het leven haar zou ondersteunen in haar eigen keuzes, in het vinden van haar eigen doel. Juist door zelf besluiten te nemen en zich niet meer van haar pad te laten afbrengen.

Opnieuw gaat ze op weg.

Maar nu met het besluit en de wil te vertrouwen, in haar eigen kracht, in hetgeen zij te doen heeft in dit leven. Al weet ze nog niet precies wat, en ook al voelt ze de onrust.

En soms de angst in haar buik, de bekende twijfel aan haar eigen kunnen, en het knagende gevoel van tekort, tekort komen en tekort schieten, wat haar tot haar veertjes bestaan had gebracht.

Ze mocht dit afschudden, want hiermee leven is niet wat ze werkelijk wil. Afschudden als een hond die zijn vacht droogt na het zwemmen. Voor een hond is het immers niet prettig met al dat water in zijn vacht te blijven rond lopen. Waarom zou zij dan wel de ballast van vervlogen tijd met zich mee nemen?

Ze was geen veertje, geen natte hond, maar een vrouw die vanuit haar kracht, liefde en lichtheid wilde leven en werken.

Alleen al dit besluit te nemen en zich helemaal in te zetten om zich vertrouwen toe te eigenen geeft een groeiend gevoel van kracht en lichtheid.

Paula Hollander