web analytics

Entries from mei 2009 ↓

Wil niet meer aan verwachtingen voldoen en geen schuldgevoel

Case: Y.

Wil niet meer aan verwachtingen voldoen en geen schuldgevoel krijgen als ze er niet aan voldoet
Positieve intentie: aardig gevonden worden, er mogen zijn.
Gedrag komt voor bij voor haar belangrijke personen
Komt er naderhand achter dat ze het gedaan heeft, krijgt dan een schuldgevoel, maar heeft dan al ‘ja’ gezegd

Ze zegt dat ze pas kan kiezen als ze het zelf voelt, maar doet dat nog niet. Stap 1 is dus: voelen en niet overvallen worden met een vraag. Het is een ingebouwd patroon. Om dit te doorbreken, wordt een anker geïnstalleerd ‘tijd voor mezelf nemen’.

Ze vult verwachtingen in, of mensen nu verwachtingen hebben of niet. En ze legt de lat erg hoog. Hoe hoger hoe meer ze er mag zijn
Lage verwachtingen zijn simpel, dat heeft geen nut
Hoe belangrijker hoe hoger ze de verwachtingen maakt.
Soms handelt ze ook uit plicht, van ‘dat doe je toch gewoon’. Maar ze mag nooit voor zichzelf kiezen.
Ze is teleurgesteld dat ze dit zo doet. Niemand, zij ook niet, vraagt wat ze wil.

Vraag: Wanneer mag je er wel zijn van jezelf?
Rationeel oké, maar gevoel …
Ze wil van het falen afkomen: ze kon haar moeder niet beter maken met gedachtekracht, de kinderen wonen elders, relatie verbroken, weinig vrienden en geen werk.
Ze faalt op de verwachtingen naar zichzelf en algemene verwachtingen bijvoorbeeld kinderen horen bij de moeder.

Vraag: Ken je dat je er wel mag zijn
Ze kent het gevoel wel, soms als ze alleen is: rustig – afwezigheid van onrust, rust = niet aan verwachtingen voldoen, ze heeft dat ook bij 1 andere persoon.
Het gevoel ‘rust’ wordt opgeroepen en geankerd.
Tot zover eerste telefoongesprek. 6 mrt 2009

Op maandag 9 maart even contact gehad. Ze had het anker gebruikt om rustig te blijven toen ze alleen naar de bioscoop ging (restanten pleinvrees), verder heeft ze het niet nodig gehad.

Aangezien Y. NLP Master is, hoeft de techniek van het ankeren, positieve intentie etc. niet uitgelegd te worden en kon dit ook telefonisch besproken worden.
Er was geen mogelijkheid op dat moment op dat persoonlijk te doen.


16 verhaaltjes voor 8 states

Nieuwsgierigheid
1.    Aan het eind van de cursus zullen jullie allemaal begrijpen  waarom ik dit plaatje op de voorkant van de syllabus heb gezet.
2.    De volgende keer vertel ik meer hierover….
Openheid
1.    Ik ben helemaal klaar voor jouw verhaal!
2.    Jonge kinderen kunnen je vaak zo heerlijk zonder gene alles vertellen.
Pragmatisme
1.    Ik heb het idee dat de oplossing wel komt als we er samen mee aan de slag gaan/ over praten…
2.    We gaan maar gewoon beginnen!
Vastbesloten
1.    Als ik weet wat ik wil ga ik er ook voor.
2.    Ooit heb ik een doodzieke man verpleegd. Hij zei tegen me: ”als ik hier nog levend vandaan kom weet ik precies wat ik ga doen, ik laat me niet meer door bijzaken leiden.”
Creativiteit
1.    Onlangs heb ik tijdens een training geleerd dat er in onze taal ontzettend veel  woorden zijn  met een dubbele betekenis . De mogelijkheden om deze te gebruiken zijn eindeloos.
2.    Als wijkverpleegkundige kwam ik regelmatig bij een man in een onbewoonbaar verklaarde woning waar veel voorzieningen waren afgesloten. Daar  moesten we veel improviseren zoals bijvoorbeeld water verwarmen in een koffiezetapparaat.
Flexibiliteit
1.    Ik ben vaak van baan verwisseld . Dat levert steeds weer nieuwe inzichten op.
2.    In het blad ‘ Psychologie’  van nov 08 las ik dat op plaatsen waar veel aardbevingen of vulkaanuitbarstingen voorkomen meer hoge beschavingen ontstaan dan elders. Vermoed werd dat de bewoners van deze veranderlijke omgeving  veel leerden doordat ze zich steeds moesten aanpassen.
Bewustzijn
1.    Vaak zeg ik tegen medewerkers die hier komen voor een gesprek: “zitten is hier gratis, je mag de hele stoel gebruiken; de hele zitting en de hele rugleuning.  Als je goed zit kun je je beter concentreren”.
2.    Ik las in het maandblad van milieudefensie de wijsheid: ‘als je haast heb moet je gaan zitten.’
Verantwoordelijkheid
1.    In een vliegtuig is de gezagvoerder altijd degene die beslist.
2.    Toen ik in het ziekenhuis werkte draaide ik al voordat ik gediplomeerd was oudste diensten ’s avonds en ’s nachts, samen met een jongerejaars leerling.

Een rust zoals je die kent van die seconde vlak voordat je in slaap valt

Dubbele inductie Yuri
Terwijl je daar zo ligt of zit, en je hoort het ritme van je ademhaling en misschien wel het ritme van je hart, weet ik niet hoe snel je zult opmerken dat er behalve je ademhaling en je hart veel meer ritmes in en om je heen zijn waar je je misschien wel en ook misschien niet bewust van bent. Elk beweging die je hoort, ook al voelt het als maar één geluid, is zonder dat je het weet een onderdeel van een doorlopend ritme van zich herhalende geluiden. Net zoals die knusse antieke klok waarvan de knusheid voelbaar is zelfs als je het tikken ervan niet echt meer hoort, het  Het maakt niet uit of je het ritme erin ziet of niet en het doet er niet toe of je de ontspanning hoort die dit gevoel van veiligheid in zich draagt.  Zoals je ademhaling bij elke uitademing je meer en meer laat ontspannen, zo is ook de kadans van de dag en de intredende slaap een afwisseling van openen en sluiten,  van inspanning en ontspanning van de uitnodigende cirkel van het bestaan, waardoor je stapsgewijs dieper en dieper in evenwicht komt, zoals een pendel zwaait en cirkelt zul je gewaarworden in misschien als eerste in ofwel je rechter zijde van je lichaam ofwel in je linkerzijde van je lichaam, het licht eraan, het is om en om, al naar gelang je eigen behoefte, jou onbewuste weet de juiste kandans, als op zijdezachte vederlichte wolken van rust zo zal ook de andere zijde van je lichaam zoals je wellicht al begint te voelen, synchroon met je uitademingen mee te zakken in een weldadige rust. Zoals je je ogen kan richten op een lieve roos, zo zal een van je lieve ogen als eerste gaan in het vrolijk kabbelend beekje van ontspanning en op die manier de ander meetrekken in diezelfde prettinge en steeds dieper gaande overgave aan rust. Een rust zoals je die kent van die seconde vlak voordat je in slaap valt, een seconde die je beleeft als een eeuwigheid, een uitgestrekte zee  waar alle secondes als regendruppels in verwijnen. Wat is het heerlijk om als een vallende druppel uit een wollige wolk te vallen, en te vallen, dieper en dieper, soms smelt je samen met andere druppels en uiteindelijk in de zee. Veranderen van een druppel in de zee..zoals je misschien nu ook ofwel zult voelen, horen of zien. Het is het keerpunt van je bewustzijn, telkens weer, zoals het ritme van je ademhaling is als klotsende golven die om en om aanrollen op het strand op een zonnige dag, en gestaag en rustgevend ritme met op de achtergrond misschien wel het ritmischie geluid van meeuwen in de verte. Wat is het toch heerlijk om als een kind na lekker in de zee gespeeld te hebben, nu totaal voldaan op je rug in het zand te liggen en te genieten van het opwarmen van je lichaam dat zo vol leven en energie bruiste bij het spelen in het koude water. De wind is wat fris zo vlak na het zwemmen, en je geniet enorm van elke zonnestraal die tussen de wolken door je gezicht, je armen, benen en body opwarmen.

De 8 states

Bewustzijn    Je weet het echt wel, je hoeft er niet over na te denken. In jou is een groot weten dat weet hoe het zit. Je weet het allemaal al lang.
Kijk eens naar jezelf en zie hoe je in het leven staat, wat je allemaal doet. En kijk eens naar hoe dat tien jaar geleden was.

Creativiteit    Kijk naar wat voor je ligt en vorm je beeld wat je er mee gaat doen, laat je fantasie de vrije loop.
Kun je zelf een ander einde aan het verhaal van Sneeuwwitje verzinnen?

Flexibiliteit    Links of rechts dat is niet belangrijk, gewoon mee bewegen. Verzet je niet, je bent als wuivend riet.
Jou kan ik op het werk altijd vragen om even iets anders te doen als het nodig is. Jij klaagt niet over ad hoc werkzaamheden, dat waardeer ik erg in jou.

Nieuwsgierigheid    Kom eens, ik moet je wat vertellen. Het is misschien een beetje gek, maar ik wil het zo graag aan iemand vertellen. Wil je het weten?
Hé wat leuk! Er liggen ook pakjes voor jou onder de kerstboom, kijk eens, dat grote pak daar met jouw naam er op, wat zou daar in zitten?

Openheid    Ga staan, doe je armen wijd en roep heel hard: Hallo wereld hier ben ik!
Natuurlijk wil ik naar je luisteren, vertel eens, wat zit je dwars?

Pragmatisme    Ja, als de omstandigheden het vragen, dan verander je soms vastbesloten van mening.
Ik vind het knap hoe je dat doet. Als het nodig is, dan houd jij niet vast aanje denkbeeld, maar pas je dit aan aan de omgeving.

Vastbeslotenheid    Je doet het zoals jij het wilt, niet van mening veranderen, gewoon doen. Recht zo die gaat.
Nee, één zin is echt genoeg voor deze state. Meer is niet nodig.

Verantwoordelijkheid    Ik hoop echt dat dit goed gaat, want er zijn 250 mensen afhankelijk van wat jij bereikt aan de onderhandelingstafel.
Zoals je als oudste zus/broer op je jongere zusjes en broertjes paste, als je moeder even een boodschap ging doen. Pas je goed op ze? En dan voelde je je een hele pief.

Stilte

Hypnose van Yvonne:

Zoals je daar nu zit of zoals je daar nu ligt en luistert naar mijn stem voel je dat je oogleden steeds zwaarder worden misschien heb je je ogen nog een stukje open of heb je je ogen al gesloten het maakt niet uit maar terwijl je luistert naar mijn stem voel je je oogleden zwaarder en zwaarder worden totdat je rustig zit of ligt met je ogen gesloten en je merkt hoe je je langzaam gaat ontspannen en als er geluiden zijn dan hoor je die wel maar ze gaan voorbij en je laat ze gaan zonder er aandacht aan te geven en met elke uitademing die je doet ontspan je dieper en dieper en als er beelden zijn die je ziet, zo met je ogen dicht, dan kijk je er even naar en laat ze voorbij gaan, zonder ze aandacht te geven je hoeft nu even helemaal niets en met de klank van mijn stem en elke uitademing die je doet voel je hoe je verder ontspant en als je emoties voelt terwijl je je meer en meer ontspant dan voel je ze even en laat ze daarna weer los waar ze wegdrijven op de ontspanning die je ervaart en zo kun je steeds meer en meer ontspannen en in die ontspanning merk je hoe je steeds dieper ademhaalt misschien zelfs zonder dat je het bewust bent en dat je ademhaling steeds lager wordt van je middenrif zakt je ademhaling steeds lager totdat je voelt dat je ademhaalt vanuit het onderste van je buik en misschien ervaar je hoe fijn het is om zo te ademen hoe je lijf zich voedt met deze rijke ademhaling vanuit de rust vanuit je buik vanuit jou en de ademhaling gaat nog steeds lager voorbij het punt dat je dacht dat je misschien niet lager kon maar natuurlijk kun je lager en dieper en in die laag daar in die diepte zul je misschien ervaren hoe stil het wordt en als het niet stil is laat de geluiden, de beelden of de gevoelens die je voelt gewoon voorbij gaan want pas voorbij het geluid de beelden of gevoelens zal de stilte op je wachten en in die stilte die je kunt ervaren is er plek voor nieuwe ervaringen in deze stilte ben jij gewoon jij er is niets en niemand anders waar jij iets mee moet alleen jij bent hier alleen jij bent hier belangrijk adem rustig in en volg de ademhaling bewust of onbewust naar dat gebied in je lijf waar je de stilte kunt vinden en met elke ademhaling laat je je lijf verder los en ga je tegelijkertijd dieper in je lijf zonder wil zonder moeite gewoon meedeinend op de kracht en zachtheid van je ademhaling en wees niet bang dat je niet weet wat je moet doen je lijf weet het en als je die plek van stilte nog niet hebt gevonden dan is het ook goed want je lijf en jij leren nu samen om op die plek te komen waar de stilte zich bevindt en ook de reis er naar toe is mooi en is een cadeau aan jezelf je hoeft vandaag niet aan te komen het mag wel maar het belangrijkste is te genieten van deze reis naar het binnenste van jou naar die plek waar het stil is en waar je in stilte kunt beleven wie jij bent en misschien heel misschien kun je terwijl je rustig door ademt eens rondkijken op deze stilte plek wat neem je waar wat hoor je wat voel je wat zie je hoor je misschien een belletje klinken dan is dat jou belletje misschien klinkt het heel licht en hoog of misschien hoor je een diepe trillende gong of voel je de plek waar je nu bent voel je vrede of voel je juist levendige bubbeltjes het kan allemaal het is jouw plek daar diep binnen in je lijf en als je goed kijkt als je heel goed kijkt dan zie je misschien iets op deze plek diep in jou het kan er licht zijn, of donker en misschien zie je een straal van licht en als dat zo is ga er dan eens heen en kijk eens goed is dat een parel wat zie je als je daar naar kijkt  zie je jezelf misschien of is het iets anders waar alleen jij een naam voor hebt het maakt niet uit want je bent in jouw lijf in jouw ruimte op jouw plek en als deze plek daar diep in je lijf steeds vertrouwder voor je is geniet daar dan van en weet dat jij dat bent dat deze plek alleen van jou is en dat je altijd weer terug kunt naar deze stille veilige plek en laten we nu even van de stilte genieten …………. en zo meteen nu nog niet is het tijd om weer langzaam terug te gaan kijk nog eens goed om je heen en weet dat je lijf altijd weet waar deze plek is en dat je wanneer je maar wilt terug kunt gaan gewoon door diep dieper en steeds dieper adem te halen voorbij de plek waarvan je dacht dat je niet dieper kon en langzaam heel langzaam gaan we weer terug doe het langzaam zodat je ook kunt genieten van de weg terug en we gaan terug langs het punt waarvan je dacht dat je niet dieper kon en steeds verder terug totdat je weer voelt hoe je zit of hoe je ligt en zo meteen nu nog niet tel ik terug van drie naar één en bij elke tel kom je verder terug en je neemt de stilte van je lijf en de ervaring om in je eigen lijf de diepte in te gaan met je mee 3 wiebel met je tenen 2 adem eens heel diep in en uit 1 open je ogen, welkom terug.

Daarmee bepaalde ik vroeger mijn route

Dit is het verhaal van een snelwandelaar die altijd door een verrekijker keek. Hij kon dan goed zien hoe de plek eruit zag waar hij heen ging, en hij kon er rechtopafgaan. Dan ging hij af en toe wel flink onderuit vanwege zaken die in de weg stonden, maar rechtdoor was de kortste route, en dus het makkelijkst, vond hij. Af en toe, als hij zichzelf wilde kietelen, draaide hij de verrekijker om, en dan was zijn bestemming weer heel ver weg. Dan draaide hij de verrekijker weer om, en zag hij zijn bestemming veel dichterbij. Hij ervaarde het verschil tussen deze twee perspectieven als de afstand die hij had afgelegd. Zover was hij al opgeschoten!
Dit stelde hem gerust, gaf hem de gelegenheid de verrekijker neer te leggen, en iets te eten, te drinken en een praatje te maken met de mensen om hem heen, en te slapen. Maar daarna moest hij weer snel verder! Hij was er tenslotte nog niet!
Op een dag raakte hij zijn verrekijker kwijt. Dat veroorzaakte lichte paniek; hoe wist hij vanaf nu precies waar hij naar toe ging en wat rechtdoor en de kortste route was? Hoe zag die plek er ook alweer uit? Hij moest zich nu veel meer gaan bezighouden bijvoorbeeld met de afslagen die hij moest nemen, het pad waarop hij liep. Daar moest hij erg aan wennen, maar in de loop van de tijd ging hij er van lieverlee van genieten. Omdat hij niet meer steeds door de verrekijker keek, zag hij zijn omgeving beter, de natuur waar hij doorheen wandelde, de mensen om hem heen, die met hem meeliepen, en ook belangrijk: hij zag zijn tegenliggers op tijd. Hij kon wegversperringen zien aankomen en eromheen lopen, uitwijken. Langzamerhand vond hij zelfs de rust om zo af en toe een andere route te kiezen naar zijn bestemming. Een andere route, die langer was, maar wel adembenemend mooi. Dat deed hij soms. Niet vaak, want zijn bestemming was nog lang niet bereikt, en hij wist tussen ons gezegd en gezwegen ook niet precies hoe ver het was. Wel ongeveer waar, maar niet hoe ver.
Het grappige was, dat hij zo veel sneller ging, zo zonder verrekijker. Omdat hij zich beter op de weg concentreerde, stapte hij er minder vaak vanaf of naast, en raakte hij minder de weg kwijt. Hij komn zich beter concentreren op zijn passen die hij kleiner maakte, zodat hij beter zijn evenwicht kon bewaren.

Toen hij zijn verrekijker weer vond (het ding had al die tijd gewoon tussen zjn spullen gelegen), zag hij het als een instrument dat hij zo af en toe eens moest gebruiken. “Daarmee bepaalde ik vroeger mijn route”, bedacht hij dan als hij het ding bekeek,”ha, nu ga ik veel sneller. Ik heb hem eigenlijk alleen maar zo af en toe nodig om te zien waar ik naar toe ga.”

En als je hem nu ziet lopen, heeft hij een verrekijker aan een riempje om zijn nek hangen, af en toe kijkt hij door de kijker naar zijn bestemming. Het lijkt net of hij op dezelfde manier loopt als vroeger, geconcentreerd, één kant op, snel. Maar het is iets minder snel dan vroeger, en hij maakt kleinere pasjes. Hij kijkt om zich heen. Hij geniet!. Hij heeft welhaast geen haast, hoewel hij niet weet wat de afstand is naar zijn bestemming. Maar hij zal niet meer zo ver-hoeven.