web analytics

I believe I can fly

Oudejaarsdag, 2010

Het moet zo’n twee jaar geleden geweest zijn, toen ik, reizend van Amsterdam naar Nieuw Zeeland, in contact kwam met een alleraardigste stewardess aan boord van mijn vlucht naar Auckland.
We raakten in gesprek en ik vertelde haar dat ik veelvuldig moest reizen voor mijn werk en vol bewondering de enorme toewijding en het plezier van de cabin crew op mijn vluchten gadesloeg. Zo ook deze keer. Deze stewardess in kwestie, viel op door haar grote servicegerichtheid, deskundigheid die ervan afstraalde, maar iets was er ook dat mij vertelde dat er meer was, wat mij intrigeerde. Toen ik haar daarmee confronteerde tijdens ons gesprek, bleek mijn vermoeden al snel te kloppen.

Zij vertelde me, dat het eigenlijk helemaal niet zo logisch was geweest dat zij dit beroep met veel plezier uitoefende. Op mijn vraag waar dat vandaan kwam, vertelde ze mij dat ze eigenlijk best hoogtevrees had en vroeger al bang was om te vallen. Aan de andere kant was er een stemmetje in haar dat zei; ga erop uit, ontdek, ontmoet, beleef! Op mijn vraag of het dan niet heel erg lastig was om continu op grote hoogten te verblijven, antwoordde ze dat dat inmiddels achter haar lag. Door een goede voorbereiding en te luisteren naar beide stemmetjes in zichzelf, had ze meerdere succesvolle vluchten als passagier gemaakt, met haar partner en hoe toevallig ook, ook naar Nieuw Zeeland. Een land dat haar hart had gestolen. Deze vluchten, perfect uitgevoerd, hadden haar geïnspireerd om het er op te wagen en dit beroepsmatig te gaan doen. Haar van nature aanwezige servicegerichtheid en toewijding als ze ergens voor ging, maakten van haar de perfecte stewardess in de ogen van passagiers en collega’s.

En toch, zo vertelde ze me, was het niet helemaal haar ding. Op mijn vraag wat er dan aan schortte, vertelde ze mij dat ze zich zo in haar werk en haar passagiers kon vastbijten, figuurlijk uiteraard, dat ze niet al te lang geleden ervan schrok hoe weinig ze eigenlijk echt ook naar zichzelf had geluisterd. Altijd stond ze klaar voor de ander, werd hogelijk gewaardeerd, maar was toch niet helemaal happy. En daarnaast, knaagde er iets bij haar toentertijd, zo vertelde ze me, of er wellicht ook wel meer was. Tegelijkertijd, we waren inmiddels vertrouwd met elkaar en praatten honderduit, beklemde haar zoektocht naar dat meer haar op gezette tijden enorm. Ze besefte dat er meerdere keuzes waren die zij zelf kon maken, maar de overdaad daaraan maakte het mistig. Bij dichte mist worden vluchten geannuleerd, vertelde ze mij. Hoe lang bleef de mist dan hangen vroeg ik. Ach weet je, vertelde ze, tot voor iets meer dan twee jaar geleden riep ik de mist misschien wel over mezelf af. He? Vroeg ik. Ja, ik besefte me dat er meerdere zaken mogelijk waren, ik meerdere talenten bezat, maar de onzekerheid over de uitkomst van zo’n stap hield me letterlijk aan de grond. Hoe heb je dat opgelost, vroeg ik steeds geïntrigeerder door deze bijzondere vrouw. Ik heb gewoonweg een besluit genomen. Een besluit? Hoe dan, vroeg ik. Ik heb toentertijd besloten dat ik iemand ben die er toe doet, die zeer veel kwaliteiten bezit, maar die ook veel meer kan gaan verkennen dan ik tot dan toe deed. Maar daar service en kwaliteit bij mij belangrijk zijn, zorgde ik voor een gedegen voorbereiding, testte ik dingen uit, en bezocht ik vaak; ach laten we het de flight simulator noemen. In de flightsimulator kan ik naar beide stemmetjes luisteren en een deal met ze maken, goede voorbereiding om de horizon voorbij te steken. Ik moest lachen om die grappige vergelijking. Dus indien je vooraf goed kunt testen, scenario’s kunt doornemen, verschillende vluchtplannen kunt nabootsen en verkennen, gaat het ineens wel heel goed en steekt de wind op? Ja zij ze inmiddels volmondig, en je weet wat wind bewerkstelligt. Wat dan vroeg ik? Bij wind verdwijnt mist, lachte ze. Ja verdomd, dat is natuurlijk zo.

Dus toen de mist verdwenen was, had ik helder zicht en kon ik los! Wat een kick moet dat gegeven hebben, vroeg ik enthousiast! Nou en of, zei ze. De grootste kick is het nog wel om met je aanvankelijke angsten nu te kunnen spelen. Ooit was ik iemand die bang was om te vallen en zie mij nu. Ik moet me nu verontschuldigen zei ze, ik moet weer aan het werk en mijn collega assisteren. Ja, natuurlijk zei ik, terwijl ik haar bewonderend nakeek op weg tussen haar passagiers door naar voren.

Na een tijdje nagenoten te hebben van dit leuke en inspirerende gesprek, sukkelde ik langzaam in slaap en werd ik pas weer wakker van haar stem die zich via de geluidsinstallatie meldde:

Goodafternoon ladies and gentlemen, here’s your captain speaking from the flightdeck with some detailed information about this flight on our way to Auckland.

Na aankomst in Auckland, het zal tegen 10 uur ’s avonds geweest zijn, ging ik naar mijn hotel vanwaar ik een prachtig uitzicht vanuit mijn kamer had over de stad. Het was een aparte ervaring om aldaar om 12u plaatselijke tijd de jaarwisseling mee te maken. Een prachtig schouwspel van bonte kleuren, en prachtige vuurpijlen kleurde de hemel boven Auckland Nieuw Zeeland. En telkens als er een vuurpijl omhoog schoot, zijn eigen weg kiezend, krachtig, snel en hemelhoogreikend, dacht ik aan haar en haar bijzondere verhaal. Ik denk dat ook zij dit ieder jaar om middernacht, op de grens van het oude en het nieuwe jaar, als overal ter wereld, in elkaar opvolgende tijdzones, de pijlen de lucht in gaan, bij zichzelf zal denken:

I believe I can fly!

JvN

Be Sociable, Share!

1 reactie(s) tot nu toe ↓

#1 Ben Licher on 06.26.07 at 10:39

En op het perfecte moment begon de muziek en het liedje. Hoezo droog houden?

Reageer