web analytics

Onderwerp: 'Metaforen' ↓

Metafoor voor cursus NLP

Metafoor voor cursus NLP

16 augustus 2008

Stel je eens voor, je zit in de auto op de laatste dag van de NLP cursus. Je rijdt richting Woudenberg ’t Atelier. Je kijkt om je heen om te benoemen wat je ziet, hoort en voelt.

Je denkt na over waarom je de cursus bent gaan volgen – om mij zelf beter te leren kennen. Wie ben ik dan?

Geleerd heb je dat andere ook tegen vraagstukken van het leven aanlopen. Ieder op z’n eigen unieke manier.

Dan hoor je op de radio dat liedje van het concert van Trijntje waar je afgelopen oktober naar toegeweest bent. Dat liedje wat je vreselijk saai vond en niet begreep waarom ze dat zong.

En dan in eens valt het kwartje: je hoort de metaforen, je ziet haar voor je staan maar nu met een heel ander gevoel.

Liedje: Ken je mij – Trijntje Oosterhuis.


Meltem

Meltem – Metaphor

I met a young ambitious woman just recently, who was overwhelmed by her curiosity and she analysed and questioned almost everything. Her determination for achieving her goals was beyond limits for finding logical answers in order to create inner peace and a new comfortable place to settle. She had travelled the world as all people are travellers on this lovely planet for a certain time. She discovered and concluded during her walks, which she did for loosing 4 kilos of weight, that all people come and go and most of them never ask themselves what their destination will be in the given time they have. Most of them are too occupied with the journey itself and the people they meet along the way, instead of being open minded and curious about the purposes of such journeys are really about. Along her ways she found out that whenever you travel, you will gather and experience new insights and even old beliefs might be willing to change, which would go beyond any imagination at any destination. And so she changed her beliefs and accepted, no allowed herself, to be open and feel comfortable whenever and wherever. After a while she did found a new place to stay and it was not a dream, it was real. She founded a successful company and became responsible for all her decisions and felt great about it. Her flexibility and passion became one of her most powerful resources for achieving her goals. From that time on, she managed her inner states easily and they all finally melted into one. This wonderful person had finally accepted her right for feeling good, without having any expectations, analyses, questions, weights issues or whatsoever. A bright full picture of her childhood, so wanted, was finally realised.

You are there, so you can be here as you already are.

Warmly, Eco

Included:

Positive Intention: Finding inner peace and life balance

State Management and assumptions of NLP incorporated

Picturing a better life, which encourages change and openness

In Glijop wonen 2 volken vredig naast elkaar

Metafoor Els.

Dit verhaal speelt zich af in Glijop een land hier ver, ver vandaan. In Glijop wonen 2 volken vredig naast elkaar. De Kijoppen en de Glijkers. Ze hadden ieder hun eigen leven, winkels en scholen, maar maakten nooit ruzie.

De Kijoppen zijn een vrolijk en gezellig volk. Ze dansen de hele dag en maken veel grapjes. Ze versieren de steden en maken muziek. Ze wonen in holle bomen en grotten, die ze vrolijk versieren. Ze hebben niet echt meubels, ze maken van wat ze vinden tafels en stoelen, soms kopen ze meubels van de Glijkers, maar die veranderen ze wel meteen zodat ze niet zo saai en strak zijn. De Glijkers zijn heel serieus en erg slim, maar niet erg sociaal. Ze willen vooral dingen bedenken en maken. Ze wonen in huizen en hebben veel gereedschappen die hun helpen degelijke en functionele dingen te maken.

Bij de geboorte van een kind is een deze nog geen Kijop of Glijker. De grote Glijop bepaalt bij welk volk je hoort. Zij kijkt je diep in de ogen en als ze een twinkeling ziet ben je een Kijop en als ze een onderzoekende blik ziet dan ben je een Glijker. De Grote Glijop zelf was Glijker, noch Kijop. Zij was de baas en zorgde dat alles goed ging in Glijop. Soms heel soms kon je naar de Grote Glijop gaan om je te laten bekeren, maar dan was dat wel definitief, je mocht je maar 1 keer laten bekeren.

In een mooie holle boom in het deel waar de Kijoppen leefde, woonde Luna. Luna was een echte Kijop. Ze was lief en altijd vrolijk. Kon het beste grapjes vertellen van iedereen en als zij begon te lachen werd iedereen meteen vrolijk. Maar vandaag was Luna alleen binnen. Alle anderen Kijoppen waren buiten aan het dansen en muziek aan het maken. Luna lag in haar bedje van stro, ze had gezegd dat ze een beetje ziek was en wilde slapen. Maar onder haar zachte donzen dekbedje met regenbogen, was ze stiekem, heel stiekem een boek aan het lezen.

Kijoppen lezen nooit. Alleen boeken met plaatjes. Anders hadden ze niet genoeg tijd om te spelen en lachen. Luna wilde graag lezen, dus was ze zo nu en dan ziek. Dan hoefde ze even geen grapjes te maken en kon ze even rustig lezen. Luna kreeg de boeken van Jim. Jim was een Glijker en ze kende hem al heel lang. Ze vertelde hem grapjes en dan moet hij lachen. Hij vertelde haar hele interessante dingen over de geschiedenis van Glijop. Ze waren inmiddels beste vrienden, maar niemand mocht dat weten.

Luna was een boek aan het lezen over hoe je een huis moest bouwen, dat wilde Luna ook graag doen, maar dat deden alleen Glijkers. Luna wilde graag net zo slim zijn als Jim, maar ze wilde wel vrolijk zijn en dansen. Luna dacht erover om naar de grote Glijop te gaan om zich te laten bekeren. Ze had dit al eens met Jim besproken, maar hij vond dat zonde. Ze was zo leuk en zorgde dat hij kon lachen, als zij ook een Glijker was, zou hij nooit meer kunnen lachen.

Luna besloot toch naar de Grote Glijop te gaan, maar dan om haar om raad te vragen. Ze sprong uit bed en ging op pad.

Luna klopte aan en mocht meteen naar binnen. De Grote Glijop wist alles en ze hoefde dus ook niet uit te leggen waarvoor ze kwam. Ze mocht zitten in een grote stoel en kreeg een groot glas prik limonade. De grote Glijop liep weer de kamer uit. Ze had nog niets tegen Luna gezegd. Luna zat alleen in de mooie kamer. Ze zag mooie stevig meubels, maar wel met mooie kleuren. Een mooi schilderij strak, maar wel vrolijk. Ze voelde zich hier wel prettig.

De grote Glijop kwam terug met een klein, maar heel mooi doosje en ging in de stoel tegenover haar zitten. “Doe je ogen dicht en bedenk je hoe je je voelt, wat je ziet en wat je hoort, als je een Glijker bent.” Zei ze met zachte stem. Luna deed wat haar werd gevraagd. Ze moest huilen, dit was niet wat ze wilde. Maar ze wilde ook geen Kijop zijn. “Wat wil je dan”, vroeg de grote Glijop. Luna moest diep zuchten en keek om zich heen. “Dit is wat ik wil” zei ze. “Ik wil net als jij zijn.” De grote Glijop stond op en wees op haar stoel. “Ga maar zitten en doe je ogen dicht, voel hoe het is om mij te zijn, zie hoe het is om mij te zijn hoor wat mensen over je vertellen als jij de grote Glijop bent.” Luna zat te stralen in de stoel. Ze wist het zeker dit is wat ze wilde. Ze opende haar ogen en keek de grote Glijop aan. Deze gaf haar het doosje en zei:”Iedere keer als je voelt, ziet of hoort wat je net voelde, zag en hoorde. Open dan het doosje en stop het erin. Iedere keer als je je niet fijn voelt of triest, of als je iets ziet of hoort wat je niet helpt, Maak je het doosje open en haal je er uit wat je nodig hebt om je goed te voelen. En wanneer je dingen hoort, voelt of ziet die je zouden moeten kwetsen en ze doen het niet, dan kom je naar me toe. Dan ben je klaar op de grote Glijop te worden en zal ik je helpen”

Luna liep opgewonden terug naar haar holle boom. Het doosje in haar zak en haar hand zachtjes erom heen. Ze hoefde niet te kiezen en wist dat ze sterk genoeg was om zelf de grote Glijop de zijn deze was tenslotte ook lief, grappig, maar ook heel slim en handig. En het beste van allemaal Jim zou blijven lachen.

Ciska Lazet,

Ze was geen veertje …

Ze wilde zich als een veertje laten meevoeren met de wind. Als een mooi zacht en blakend wit veertje warrelde ze alle kanten op. Zo gaat dat met veertjes. Dit veertje kwam uiteindelijk op een beschutte plek, waar ze kon rusten, maar ook niet meer meegevoerd werd door de wind.

De wind liet haar daar met rust in al zijn wijsheid, speelde af en toe even met haar in de hoedanigheid van een klein en zacht zuchtje. Dan leefde ze even op, maar dwarrelde weer neer op haar eigen plekje.

Zij, als het veertje, was blij met de rust. De wind kon warm en plezierig zijn, maar haar ook meedogenloos meesleuren alle kanten op, of zij nu wilde of niet.

Ze kreeg de tijd om het toegetakelde zachte dons wat er nog ten dele zat, en de andere haartjes, te laten herstellen. Ook de pin, die alles bij elkaar hield en krachtig was, kon zich weer opladen.

Maar na verloop van tijd had ze er wel genoeg van. Ze lag er maar, wachtend op dat kleine briesje, dat haar hopelijk weer zou meenemen. Maar de wind liet haar aan haar lot over. Hij wachtte op haar beweging, op haar eigen inzet, pas dan kon hij haar weer bereiken en alleen dan kon hij ten dienste zijn van haar, wat het enige was wat hij wilde.

Ze werd boos op de wind die haar niet meer meenam, gefrustreerd dat haar sprankelend wit en haar zachtheid anderen niet kon bereiken en beroeren. Of dat haar pin, sterk en krachtig, niets meer kon aanwijzen, prikken of prikkelen.

Ik moet erop uit, dacht het veertje, maar zonder wind kunnen veertjes niets.

Ze werd boos op zichzelf, omdat ze niet bij machte leek zichzelf te verplaatsen, of de aandacht te trekken. Ze werd bang, hoe kan ik nu verder, verdoe ik mijn tijd? Of is dit misschien de bedoeling? Ze voelde drang en onrust. Ze wilde iets van haar bestaan als veertje maken, maar wat? En hoe kon zij dat, nu er niets meer was om haar mee te voeren? Ze werd boos op anderen die haar niet zagen en haar lieten liggen.

Totdat… zij zich realiseerde….. dat zij geen veertje was.

Maar een mens van vlees en bloed, die er voor gekozen had tijdelijk zich te laten meevoeren met het leven. Ingaan op wat er op haar afkwam. Als mogelijkheid om haar eigen koers te vinden in de dingen die ze deed. Dat besluit was op de achtergrond geraakt.

Een nieuwe fase kondigde zich aan, of had ze daartoe zelf besloten? Levensvragen die niet zomaar te beantwoorden zijn. Vroeger, ja, toen meende ze hier duidelijk antwoord op te hebben. Nu wilde ze zich eigenlijk niet meer zo druk maken over of het haar eigen inzet is, of de roep van het Leven.

Alle antwoorden zijn mogelijk, wie kent de waarheid? Overgave….is dat niet meer wijsheid dan antwoorden willen hebben?

Veeleer wilde ze vertrouwen. Vertrouwen dat zoals het leven haar van alles had aangeboden om op in te gaan, zelfs een rust periode, ze nu erop kon vertrouwen dat het leven haar zou ondersteunen in haar eigen keuzes, in het vinden van haar eigen doel. Juist door zelf besluiten te nemen en zich niet meer van haar pad te laten afbrengen.

Opnieuw gaat ze op weg.

Maar nu met het besluit en de wil te vertrouwen, in haar eigen kracht, in hetgeen zij te doen heeft in dit leven. Al weet ze nog niet precies wat, en ook al voelt ze de onrust.

En soms de angst in haar buik, de bekende twijfel aan haar eigen kunnen, en het knagende gevoel van tekort, tekort komen en tekort schieten, wat haar tot haar veertjes bestaan had gebracht.

Ze mocht dit afschudden, want hiermee leven is niet wat ze werkelijk wil. Afschudden als een hond die zijn vacht droogt na het zwemmen. Voor een hond is het immers niet prettig met al dat water in zijn vacht te blijven rond lopen. Waarom zou zij dan wel de ballast van vervlogen tijd met zich mee nemen?

Ze was geen veertje, geen natte hond, maar een vrouw die vanuit haar kracht, liefde en lichtheid wilde leven en werken.

Alleen al dit besluit te nemen en zich helemaal in te zetten om zich vertrouwen toe te eigenen geeft een groeiend gevoel van kracht en lichtheid.

Paula Hollander

De Theepot

theepot1.jpgBij mij in de buurt zit een café. Nou is dat niet zo bijzonder, want in elk dorp zit er in de buurt wel een café, maar dit café heeft iets speciaals. Een theepot. Niet zomaar een theepot maar 1 waar mensen uit elk omringend dorp bij mij in de omgeving naar dit café voor toekomen. Om lekker van haar gezelschap te genieten en van haar inhoud te drinken. Bij elk gesprek worden de bekers van de gasten precies goed gevuld met inhoud en natuurlijk gaat er wel eens iets over de rand, maar wanneer en waar gebeurt dat niet. Echt, de gasten zijn blij en het café geniet ook van de roem die het verwerft door het schenken met de inhoud van de theepot. De theepot zelf is een prachtige pot,. Zo’n ouderwets model die je eigenlijk veel te weinig ziet en opvalt door schoonheid. Zuiver porselein beschilderd met prachtige bloemen.

Zie je .

Pats, daar valt pot, in wel duizend stukjes verspreid over de eikenhouten vloer van het etablissement.theepot2.jpg En daar was de volgende dag de kist. Een mooie ebbenhouten kist ingelegd met rood fluweel en alle smaken thee die je maar kon bedenken.

Zelfs ook die smaken die je niet zou kunnen bedenken, ook die waren aanwezig. Nu konden de gasten zelf hun eigen smaak vinden met behulp van de kist. De inhoud was er nog steeds, alleen de gasten bepaalden nu de smaak en de sterkte van de inhoud en voor zover ik weet is het aantal gasten sinds die tijd meer dan verdubbeld.

Edwin Selij: TrainingsInstituut voor Effectieve Doelgerichte Strategieen

NLP Metafoor: Sprint & Tony en muziek

sprintentony.jpgEr was eens een jongen met de naam Sprint. Dat wil zeggen, sommige mensen noemden hem Sprint en sommigen Tony.

De mensen die de jongen Sprint noemden, kenden hem als een aktieve, sportieve vent. Altijd was hij aktief bezig, veelal met hardlopen.

Sprint had een vrouw en 3 dochters. Zijn vrouw had hem onvoorwaardelijk lief, hetgeen Sprint erg ontroerde. Zijn 3 dochters baarden hem soms zorgen. Vooral de oudste, die flink aan het puberen was. Maar dan zei hij tegen zichzelf dat het wel goed zou komen als hij er vooral niet teveel tegenin zou gaan.

Sprint had eigenlijk wel plezier in zijn leven….. was het niet dat hij niet zo goed op kon schieten met Tony…..

De mensen die Sprint, Tony noemden, kenden hem als een heel andere persoon. Tony was heel relaxed, lui bijna. Er was heel wat voor nodig om Tony in beweging te krijgen. Meestal was Tony ook helemaal niet te vinden. Hij trok zich graag terug, in alle stilte. Hij zat vaak onderuitgezakt, voor zich uit te staren terwijl hij luisterde naar zijn favoriete muziek. Het leek alsof er niets aan de hand was, een echte levensgenieter. `Leek’, …… want Tony (of was het Sprint?) was soms down. Eigenlijk had hij elke dag wel een moment waarop hij down was.

Sprint en Tony konden elkaar niet velen.

Op een dag gebeurde er iets moois. Sprint reed in zijn auto hard naar huis en maakte zich weer eens druk om andere weggebruikers. Er kwam zoveel negatieve energie uit Sprint, ffffffffffffffffffffffftssssssssssssssssssssssssssjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjj, uit zijn tenen naar boven, zo uit zijn hoofd. Toen hij thuis kwam, was de energie nog zichtbaar om zijn hoofd.

Tony ging eens onderuit gezakt zitten, voorbereid op een `down’ moment, maar het kwam niet! De energie bleef stromen, door zijn hele lichaam. Hij begon te lachen, er kwam positieve energie vrij en,…………… deze botste met de negatieve energie. Het was zo heftig dat er oranje ballen uit zijn broekzakken vlogen. En Tony, of Sprint, of was het Tony? moest nog meer lachen, schaterde, bulderde van het lachen. Tony, of was het Sprint? pakte zijn vrouw om haar middel en ze draaiden rond in de kamer.

Vanaf dat moment waren Sprint en Tony goede vrienden. Ze waren voortaan onafscheidelijk. Een vriendschap was geboren.

Sandra Lagace, Sr HR Generalist

Cyndi Lauper / True colors:

You with the sad eyes
Don’t be discouraged
Oh I realize
It’s hard to take courage
In a world full of people
You can lose sight of it all
And the darkness inside you
Can make you feel so small

But I see your true colors
Shining through
I see your true colors
And that’s why I love you
So don’t be afraid to let them show
Your true colors
True colors are beautiful,
Like a rainbow

Show me a smile then,
Don’t be unhappy, can’t remember
When I last saw you laughing
If this world makes you crazy
And you’ve taken all you can bear
You call me up
Because you know I’ll be there

And I’ll see your true colors
Shining through
I see your true colors
And that’s why I love you
So don’t be afraid to let them show
Your true colors
True colors are beautiful,
Like a rainbow

Een paar jaar geleden, was er een matroos

Een paar jaar geleden, was er een matroos aan het werk op een groot vrachtschip.

Hij werkte daar met wel 100 andere matrozen en andere mensen met verschillende rangen en standen. Het schip was helaas niet zo mooi en ruim. Ze moesten vaak met z’n zessen in een kooi op een smalle brits slapen. De verfbladders verraden het slechte onderhoud. En de sfeer was helemaal niet leuk want kapitein was een autoritaire man die allesbehalve vriendelijk of sociaal was. Helaas, was deze kapitein was niet bereid de matroos ook maar een beetje te respecteren. Want iedere keer als er een probleem was, deed hij het voorkomen alsof het de matroos zijn schuld was. Hij zou niet goed werken en luisteren. Sterker nog, er werd tegen de matroos gezegd dat hij niet zo moest zeuren.

Ga het dek maar schoonmaken en help de kok ook nog met aardappelen schillen. De matroos dacht, dit is helemaal niet wat ik van leuk werken verwacht en respect voor mij hebben, ho maar. Moet je mij nu zien. Ik kan veel meer dan alleen maar schoonmaken en zo. Die kapitein wil niet inzien dat ik betere capaciteiten heb. Als hij mij m’n gang laat gaan, komt het schip er weer picobello uit te zien en kan ik nog wel meer voor hem betekenen, maar op deze manier lukt dat niet. Hij keek triest voor zich uit en wist eigenlijk zich geen raad.

De maatjes van de matroos deden net alsof ze met hem meeleefden en zeiden, wat vervelend joh! Maar achter zijn rug om kletsten ze met iedere andere wind mee.

De matroos had in zijn leventje veel ervaring opgedaan en wist dat hij goed was in zijn werk. Hij had potjandorie bij zijn vorige kapiteins leuk en goed gewerkt!

Maar bij deze kapitein voelde hij zich helemaal niet serieus genomen.

De matroos had het gevoel tegen een heel hoge golf op te moeten roeien. Boos voelde hij zich. Niet een beetje.. maar heel erg boos en heel erg verdrietig. Terwijl hij anders altijd een leuke vent was.

Als de matroos aan wal was, ging hij met zijn vrienden stappen en dan had hij het reuze naar zijn zin. Was hij thuis bij zijn familie kon met iedereen goed opschieten en merkte dat zijn boosheid, dat nare gevoel en die negativiteit die hij aan boord voelde, als sneeuw voor de zon verdween. Hij had weer een goed gevoel. Was helemaal tevreden en zijn vriendelijke aard straalde van zijn gezicht.

Op een dag, toen hij weer met de dekzwabber bezig was, en hij aan het piekeren was hoe het toch weer zover kon komen dat hij alweer die rotklusjes moest doen, en er weer geen beroep op zijn kunnen werd gedaan, kwam er een dolfijn langszij. Met zijn lieve snuit kwam hij steeds boven water. De matroos hing over de railing naar beneden te kijken en genoot ervan. De dolfijn ook, leek het, want iedere keer als hij weer boven kwam, dacht de matroos een glimlach te zien.

Hé, jij daar, ga eens aan je werk luiwammes. Je staat alweer een uur te luieren, zei de kapitein. Het leek wel alsof hij hem in de gaten hield. Hij wilde uitleggen wat er te zien was maar kapitein bromde tegen hem, opschieten! Bah, wat een nare toestand was dat nu weer.

Achter zich hoorde hij de dolfijn geluidjes maken. Hij keek nog even over de rand en ja hoor. De dolfijn zwaaide naar hem of wees hij nou vooruit? Nog een keer kijken? Wat? Weer deed de dolfijn moeite om hem iets duidelijk te maken. Kom maar mee, dan wordt het fijn, mooi en leuk. Zo zag de matroos dat.

Nou geloofde hij wel in de kerstman, maar een dolfijn die glimlacht en nu naar hem zwaaide en de weg wees? Hij krabde zich maar eens onder zijn pet. De twijfel slaat toe of niet..

Ineens realiseerde zich iets. Dat is het! Bedacht hij. Ik moet verder. Ik moet hier weg.

Hij nam op dat moment een besluit en drukte de zwabber in de hand van de kapitein en zei, doe het zelf maar. Ik ga van boord bij de eerstvolgende gelegenheid en ga een gezellige kapitein zoeken die oog heeft voor mijn kwaliteiten en een die ook nog socialer is dan jij. Dan pas kan ik weer vrolijk en gelukkig zijn.

Hij draaide zich om naar de dolfijn en hé, heb ik dat nou gedroomd of niet!

Ach, dacht hij opgelucht het doet er eigenlijk niet meer toe. Ik heb de juiste beslissing genomen en is het nu echt tijd om een nieuwe weg in te slaan.

Oogje

Metafoor voor BvR

Bovenaan de berg, temidden tussen vele gletsjerstenen, lag een bijzondere steen. Hij was ongeveer zo groot (met de hand aangeven). De steen heette ‘˜Oogje’ (niet geoloogje of ‘˜stenoloogje’, maar gewoon Oogje).

De steen lag daar al een poos en zag hoe andere stenen steeds met het water werden meegevoerd, verder en verder naar beneden. Oogje wilde ook wel eens mee, de wijde wereld in. Hij hield van avontuur, van het onverwachte. Het kon hem niet snel genoeg gaan.

En jawel, toen het ijs op een hele warme dag wat sneller begon te smelten, werd ook Oogje aan het oog van het ijs onttrokken en liet hij zich heerlijk meespoelen door het nog koude water. Brrr.want dat was even wennen. Wat een gekets zo op die andere keien, die nog stil lagen in de kleine rivierstroompjes. Het leverde Oogje wel een paar blauwe plekken op, maar hij vond deze tocht meer dan de moeite waard.

Hij wilde vooruit, hij wilde leven. Dit was leven, dit was stromen.

Er was zoveel te horen. Oogje luisterde bijna ongeduldig naar de geluiden om hem heen, naar het ritme van de ketsende stenen, naar de melodie van het kabbelende water, naar het gesuis van waterplanten en het gebruis van het spetterende water. Oogje ging er zelfs door zingen.

Er was ook zoveel te zien, onder het water, boven het water. En hij kwam ook zoveel andere stenen tegen. Dan vertelde hij ze allemaal vrolijke verhalen over wat hij had meegemaakt, hij vertelde enthousiast over zijn stenen familie en vrienden. en als hij pret had, sloeg hij zichzelf op zijn stenen zijkant. Wat genoot hij hiervan!

Soms bleef hij een poos liggen en zong wat zelf gemaakte liedjes voor voorbijkomende stenen om hen te vermaken. Heel veel stenen uit het riviertje mochten Oogje dan ook erg graag.

Maar. er gebeurde iets vreemds. Terwijl Oogje zag, dat andere stenen steeds kleiner en kleiner werden, naarmate ze verder door de stroompjes het dal in kwamen, werd Oogje zelf alleen maar groter en groter.

Dat kwam omdat hij al zijn ervaringen in zich op nam: de ervaringen van de stenen met wie hij bevriend raakte, de ervaringen van de stenen met wie hij bijvoorbeeld moest strijden om onder een tak uit te komen die in het water lag, de ervaringen van zware en lichte stenen, grote en kleine.

En vooral de droevige verhalen kon Oogje moeilijk loslaten; hij dacht dat hij iedereen moest troosten. Bij het horen van dergelijke verhalen werd Oogje steeds een beetje groter. Hij laadde het op zich. Hij was de grote steen waarop iedereen kon steunen, toch..?

Omdat hij daardoor steeds zwaarder werd, gebeurde het dat Oogje op een dag bij een kleine dam terecht kwam en er niet meer overheen kon. Wat hij ook deed, het lukte hem niet. Dat vond Oogje erg vervelend; hij wilde niet zijn hele leven.. half in het water. voor een dam blijven liggen, hij wilde nog verder reizen. Maar hij had nu niet de puf om zich daar overheen te zetten. En eigenlijk. wilde hij ook wel eens een keertje lekker niksen. Hij wilde het eigenlijk allebei, reizen én niksen, en dat.. gaf hem onrust, veel onrust. Wat moest hij nu met zichzelf?

Plotseling .psjoe.dook er vanuit het snelstromende water een mooie zwierige vis omhoog en de Vis begroette Oogje heel vriendelijk. Ze zei: ‘˜Ik zie dat je onrustig bent. dat is niet erg.’

Dat vond Oogje wel lief gezegd, maar veel kon hij er nog niet mee en hij vroeg haar om raad.

De Vis antwoordde: ‘˜Oogje, kijk eens goed naar jezelf, in de weerspiegeling van het Reine water. En luister rustig. naar al je stemmen in jezelf, praat daarmee en wees bewust van wat goed voor jou is. Want pas als het echt, echt goed is voor jou, dan kan het goed voor een ander zijn. Heb daar oog voor en als je dan weet wat belangrijk is, doe dat dan. Jij kunt dat.’

En voor Oogje iets kon zeggen, was de zwierige vis al weer verdwenen.

Oogje staarde naar de plek waar de Vis verdwenen was en langzaamaan zag hij zichzelf steeds helderder in het weerspiegelende water. Ja, hij zag zich zelf.met al zijn kanten: een gladde kant, een nog wat ruwe kant, een scherpe kant, maar ook een ronde kant en zelfs zag hij een kleurige kant. En al die kanten hadden stemmen; hij hoorde ze allemaal en liet ze om beurten met elkaar praten.in alle rust. Totdat alleen nog maar de gladde kant en de ruwe kant met elkaar in gesprek waren.

Zo kreeg Oogje meer oog voor het innerlijke van zichzelf en uiteindelijk besefte hij wat belangrijk voor hem was.

Ineens..wauw.met alle oerkracht die hij in zich voelde, duwde Oogje zichzelf nog één keer omhoog, sprong over de dam, liet zich met het (Rijn/Rein)water meevoeren naar de zee, waar hij trots, maar ook wijs, als een rots in de branding zijn plek vond.

Daar laat hij nu de getijden langs zich heen stromen en zingt hij samen met hen de liederen van de tijd.

Hij heeft de rust met zijn alwetende Oog te luisteren.. en ieder die wil, mag even bij hem steun zoeken, maar niet te lang, want als geen ander weet Oogje nu, dat ieder het zélf moet doen.

Waarom de steen Oogje heet, kun je wel raden.

Oogje heeft niet alleen een ervaringsvolle buitenkant, hij heeft ook een bijzonder mooie binnenkant. Als een diamant bewaart Oogje zijn alwetend oog diep in zijn innerlijke Zelf en vraagt het regelmatig om te kijken en te weten.

Alsjeblieft, voor jou deze oude, wijze steen.

TvdB © aug. 2007

Korte metaforen bij de 8 states

Creativiteit

Mijn tuin was al jaren een doorn in mijn oog. Te recht, te saai. Plotseling wist ik wat ik wilde. Ronde vormen, natuursteen, veel bloemen in rustige kleuren. Ik heb hem zelf ontworpen en nu kijk ik uit op een tuin met prachtige kleuren en een mooi terras van Indiaas leisteen in warme tinten. Er is een fontein en ’s avonds doe ik de lichtjes aan, dat is dubbel genieten.

De eerste keer Carnaval vieren in Limburg. Verkleed als konijn, een grote wortel om mijn nek en ik was direct in de stemming. Genieten van al die gekke mensen. Wonderlijk en prachtig uitgedost en iedereen vrolijk en vriendelijk tegen elkaar.

Pragmatisme

Als niemand anders het doet, dan doe ik het zelf. Dan weet ik in ieder geval dat het gebeurt .

Als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan.

Flexibiliteit

Als je iemand onrecht hebt gedaan, ga dan terug, bied je verontschuldigingen aan en maak het weer goed.

Een vastomlijnd plan, zo moet het gaan! Maar … zoveel hoofden zoveel zinnen! Niet de discussie of overtuigen maar de dialoog zal het aangepaste plan doen slagen.

Bewustzijn

Een boze wens naar iemand zenden is kwaad berokkenen in de geest. Ik doe mijn best om mijn gedachten zuiver te houden en als ik in de fout ga vraag ik hiervoor vergeving en herkader mijn gedachten.

Plotseling besef ik dat ik het wel erg vind om niet meer slank te zijn. De mens is wat hij eet, dat is iets wat ik mij van nu af steeds weer voor de geest zal halen.

Vastbeslotenheid

Ik weiger te leven in angst en zorgen. Leven is verantwoorde risico’s nemen. Iedereen heeft in zijn leven hoogte en dieptepunten. Amsterdam is geen gevaarlijke stad, het is een heerlijke stad, maar je moet wel blijven opletten. Dus geen tralies voor mijn ramen, maar wel de deur op slot. Niet zonder tas op pad, maar wel goed vasthouden!

Ik ga de baan vinden die bij mij past en waar ik mijn talenten helemaal in kwijt kan!

Openheid

Goed naar de ander luisteren, zonder direct zelf je eigen ervaringen daar tegenover te stellen, maakt dat de ander zijn verhaal kwijt kan en zich gehoord en begrepen voelt.

Het hebben van geheimen is vermoeiend en ongezond. Het delen van iets wat je zwaar op je hart ligt maakt meestal dat je hart direct lichter voelt. Anderen begrijpen meer dan je denkt en oordelen vaak minder streng dan je zelf doet.

Verantwoordelijkheid

Mijn moeder was er altijd voor mij. Nu ze ziek is en hulp nodig heeft, ben ik er voor haar, ook al weegt dat soms best zwaar en zou ik het liefst elk weekend leuke dingen willen doen. Ik houd van haar!

Wat je belooft, moet je doen. Een belofte niet inlossen, zeker bij een kind, slaat diepe wonden.
Doe een belofte dus nooit lichtvaardig, maar overdenk eerst of je hem ook kunt inlossen.

Nieuwsgierigheid

Steeds weer denk ik: ‘wat beweegt je, wat zijn de redenen van je keuzes, waarom pak je het zo aan?’? Zoveel vragen en nog meer boeiende antwoorden.

Onderzoek en ervaar zoveel mogelijk en behoudt het goede.

Metaforen 8 states

1. Flexibiliteit

1. Lied
Als je een lied niet op een bepaalde hoogte kunt zingen, kun je een octaaf hoger of lager zingen. En als zingen niet lukt, kun je gaan fluiten, klappen of een instrument bespelen.

2. Gerecht
Als je voor je gasten wilt koken, maakt het niet zoveel uit wat en hoe je dat doet. Als je visite het gerecht maar lekker vindt.

2. Pragmatisme

1. De ballonvaarder
Een ballonvaarder bepaalt, afhankelijk van de wind, zijn doel. En wanneer hij het nodig vindt, kan hij door zijn ballon meer of minder te verwarmen, op andere luchtstromen meevaren. Zo kan hij van richting veranderen. Soms is dat nodig, want niet elk landschap biedt de gelegenheid om te landen.

2. De Koning
Een koning moet goed naar zijn onderdanen (kunnen) luisteren om te weten hoe hij regeren moet.

3. Openheid

1. Regen voor zintuigen.
Als het regent, zie dan hoe mooi de waterdruppels glanzen, hóór het getik, ruik de frisse lucht, proef het water op je gezicht en voel de verfrissing. Alles kun je ervaren.

2. Kind
Juist door de openheid van een jong kind te respecteren, komt dit kind tot evenwichtige groei. (Respect ontstaat vanuit openheid.)

4. Bewustzijn

1. Hulpmiddel.
Toen we thuis voor een kabelbaan een zware kabel de bomen in moesten trekken, dachten wij daarvoor een tractor nodig te hebben. Mijn vader, die op bezoek was, vroeg of hij mocht helpen. Met zijn kennis van zaken en inzicht kreeg hij de kabel in de boom. Hiervoor gebruikte hij slechts een mastworp in een touw, dat aan de kabel zat, en de hefboomtechniek via enkele andere bomen. De klus was zo geklaard.

2. Beer
Een beer is groot en sterk en als hij op de weg zou staan, besef dan vooral hoe jij de weg kunt blijven bewandelen.

5.
Nieuwsgierigheid

1. De wereldreiziger
Een wereldreiziger liet zich – om steeds een nieuw doel te bepalen – verhalen over andere landen vertellen door verschillende mensen. Door die mooie verhalen kreeg hij veel over een land te horen en zo wist hij weer nieuwe wegen te bewandelen.

2. Google
Bij google vind je vaak ontelbare mogelijkheden. Die vind je pas, als je er naar op zoek gaat.

6. Creativiteit

1. Sleuteltje ‘˜Elk Slot’
Er was eens een bijzonder sleuteltje; dat heette sleuteltje ‘˜Elk Slot’. Dat heette zo, omdat het sleuteltje op alle sloten paste. Als de mensen dachten dat een bepaalde deur niet te openen was, hoefden ze maar sleuteltje ‘˜Elk Slot’ te vragen. Als het sleuteltje er dan was, bekeek het sleuteltje het soort slot heel goed en het sleuteltje kreeg dan vanzelf de vorm van het slot, waardoor de deur al bijna vanzelf open ging.

3. De kleurenwaaier
Als je een mooie kleur wilt uitzoeken, vraag dan naar de grote kleurenwaaier van de kleurenschilder. Je moet de kleurenwaaier wel heel ver open spreiden, zodat je alle kleuren ook goed kunt zien. In dat geval heb je veel meer keus.

7. Vastbeslotenheid

1. De architect
Een architect kan wellicht beter met een veeleisende filmster op vakantie gaan, om zo te achterhalen hoe hij de droomvilla van deze filmster moet tekenen.

2. De modeontwerper.
Een modeontwerper nam bij elk werkbezoek aan de kritische mannequin een boeketje bloemen mee, waardoor hij uiteindelijk toch die exclusieve avondjurk kon maken.

8. Verantwoordelijkheid

1. Welpen
Een leeuwin waakt over haar stoeiende welpen, terwijl die langzaam verder de prairie op gaan, steeds verder van het ouderlijke honk, daarbij risico’s nemend.

2. Trainer
Een goede trainer haalt het beste uit zijn spelers omhoog door ze de ‘˜fouten’ te gunnen, die ze maken. Bovendien maken spelers geen fouten, zij trainen en spelen gewoon.

3. Wijs
Het zijn de wijze mensen die anderen de werkelijke ruimte kunnen geven om te groeien.